پروین کابلی

به نقل از نشریه آزادی زن شماره ۵  دوره جدید

یادداشت سردبیر

حال که این سطور را می‌نویسم جنگ درجنوب لبنان بشدت ادامه دارد. طبق اخباری که بطور روزمره به دنیا مخابره می‌شود آمار قربانیان و آوراگان هرروز بالا می‌رود. بیش از هرکسی برای میلی و پاتریک و ینی شاگردان لبنان الاصلم که در اواخر ژوئن به جنوب لبنان سفر کردند نگرانم. ترس از دیدن صندلی‌های خالیشان در پائیز قلبم را به درد می‌آورد.

یادم می‌آید وقتی با مادر پاتریک خداخافظی می‌کردم گفتم که مواظب خودتان باشید. با خنده تشکر کرد و گفت نگران نباشد  لبنان آرام است.

اینکه انسانهای بیگناه این چنین قربانیان بی‌خبر جنگ هستند یک فاجعه انسانی قرن ماست. چگونه می‌توان درظرف فقط چند روز این چنین زندگی انسانها را دچار چنین جنگ خانمان سوزی کرد.

حمله اسرائیل در تقابل با حزب الله اتفاق می‌افتد. این جنگی خانمان سوز و برعلیه مردم بی دفاع لبنان است . بیش از هزار مجروح و صدها کشته و نیم میلیون آواره نتیجه مستقیم و تاکنونی این جنگ است. دولت اسرائیل و تروریستهای اسلامی، را باید به تاوان این جنایات محاکمه کرد. این جنگ ارتجاعی یک قطب جنایتکار و میلیتاریست علیه یک قطب دیگر جنایتکار یعنی اسلام سیاسی است. جنگی برای تحمیل هژمونی و کسب قدرت در منطقه. ثمره این جنگ جز تقویت نیروهای ارتجاعی و سرکوب نیروهای آزادیخواه و مردم فلسطین چیز دیگری نیست. دولت اسرائیل این جنایات آشکار را به پشتیابانی همپالکی‌ها و متحدین آمریکائی و انگلیسی‌اش می‌کند و نیروهای تروریستی اسلامی به کمک ایران و مرتجعین اسلامی در منطقه. به همین جهت باید آنهارا محکوم کرد و آنها را در کشتار مردم لبنان و فلسطین مستقیما مقصر دانست.

برای متوقف کردن این جنگ تنها یک راه وجود دارد و آن اینکه نیروهای مترقی و مردم آزادیخواه دنیا که در این میان قربانیان سیاستهای ارتجاعی دو قطب تروریستی هستند متحد شوند. مردم و نیروهای مترقی در دنیا جبهه سومی را سازمان داده اند که حزب کمونیست کارگری مبتکر آن است. این تنها راهی است که جامعه انسانی را از تخاصمات این دو نیروی میلیتاریست  و تروریست نجات خواهد داد. باید به جبهه سوم پیوست و تنها با نیروی میلیونی انسانهای آزاده و ترقی خواه می‌توان این جنایات را در لبنان متوقف کرد.

یادداشت سردبیر!

تابستان، تابستان زنان بود

تابستان امسال یعنی سال 1385 را باید به خاطر سپرد. این تابستان را به خاطر روزهای حمله زنان به جمهوری اسلامی باید به یاد سپرد.

این تابستان با جنگ و گریز زنان جوانی که حجاب های اسلامی را پائین کشیدند و لباسهای رنگی مد روز پوشیدند و پاچه شلوارهایشان را کوتاه کردند را باید به خاطر سپرد. مقابله زنان با گروههای پاسدار نظام اسلامی سرتیتر اخبار ایران شد. بزرگان اسلام به چارچوئی افتادند و قرارشد که کلاسهای ویژه درد بی‌درمان سران رژیم یعنی حمله فرهنگ غرب به ارزشهای اسلامی را چاره کنند.

اما هنوز رژیم ازاین پیچ نگذشته بود که  تظاهرات زنان در 22خرداد بار دیگر نگاهها را بطرف فعالین عرصه زنان و خواستهای آنان چرخاند. میدان 7 تیر و خیابانهای اطراف عرصه اعتراض گسترده  زنان به چند همسری و حق حضانت شد. صفوف زنان و مردان معترض با  چوب و چماق اوباش رژیم روبرو شد. دهها نفر دستگیر شدند. خبر تظاهرات در مهمترین رسانه‌های خبری جهان درج شد و بار دیگر جنبش رهایی زن در ایران نشان داد بدون تغییرات اساسی در زندگی زنان نمی‌توان جامعه ایران را تغییر داد.

روزهای  22 و 23 تیر ماه کوههای آبیدر در سنندج شاهد همایش دیگری شد. بیش از دو هزار نفرازسراسر ایران در یک اردوی همبستگی زنان جمع شدند و دو روز با هم و در کنار هم گفتند و بحث کردند.

این اردو یک سنت جدید است. سنتی که باید ارج گذاشته شود و گسترش یابد. زنان در سراسر ایران ازمعضلات بسیاری رنج می‌برند. خشونت خانگی، مرد سالاری، سنت‌های عقب مانده و بی‌حقوقی سیاسی و اجتماعی و مهمتر از همه اعمال قوانین اسلامی در زندگی آنها درد مشترک همه زنان در ایران است. این درد مشترک از شمال تا جنوب، از شرق تا غرب یک رنگ دارد و آن رنگ سیاهی آپارتاید جنسی است. برای این درد مشترک باید چاره مشترک اندیشید. باید شرایط را برای همبستگی بیشتر و انتقال تجارب مبارزاتی هرچه بیشتر آماده نمود. باید شبکه‌ای اطلاعاتی و خبر رسانی همراه با جمع های آزادی زن را سازمان داد. تنها با تنیدن چنین شبکه‌ای است که می‌توان به مقابله با جمهوری اسلامی پرداخت و راه را برای آزادی زن هموار نمود.

تابستان هنوز در نیمه راه است.  

نشریه آزادی زن شماره   ۴ دور جدید منتشر شد. این نشریه را میتوان در سایت  http://azadizan.com/

مشاهده کنید.